योगायोग- शक्यता लाखात एक

 योगायोग:

म्हणतात ना योग यायला पण योग लागतो.

खरंच योगायोग असेलच काय..??

म्हणजे कित्येक निकष ना बाजूला करून गोष्टी घडतात, सांगण्या आणि समजण्या पलीकडे असतात.

कधी-कधी काही गोष्टी घडवून आणायला बरेच नियोजन जमावावे लागते, तर कुठं "एकाद टक्का" काम कसे बसे जमते आणि जर का योगा-योग नावाची जादू तुमच्या पाठीशी असली तर काही न करता हि गोष्टी जिथे पाहिजे तिथे पडतात, मग त्या सजीव असो वा निर्जीव.

गोष्ट अश्याच एका विलक्षण योगा-योग ची.

भाग एक:

आपण दिवसातून बऱ्याच लोकांना भेटतो, त्यातले काही चेहरे परत परत भेटतात, त्यातले काही लक्ष्यात राहतात आणि काही विसरून पण जातात.

ज्या व्यवसायात मी आहे, त्यात दररोज नव-नवीन लोकांशी संवाद हा असतोच. दररोज चे नवीन नंबर वरून १००+ फोन होतात, त्यातल्या कुणाशी कधी तर चुकून भेट होते.

फोन पेक्षा समोर माणूस भेटला कि लगेच लक्षात राहतो,

आपले आवडते वाक्य आणि वयक्तिक विचार,

"Virtual communication can never beat the Physical touch".

आमची एक व्यावसाईक पार्टी आहे. मालकांचे नाव आहे राजू जाधव. राजूदा शी नेहमी बोलणे होते असे नाही, पण महिन्यातून कधी तरी भेटणे किंवा बोलणे होते. राजू दा चा स्वभाव एकदम शांत आणि सरळ, अशी माणसं लगेच मनात भरतात आणि लक्षात हि राहतात.

राजू दा ला फोन केला कि त्यांचे पहिले वाक्य असते ,"निलेशराव बोला कि".

भाग दोन:

मी एका छोट्याश्या कॉलनी मध्ये राहतो, जेम-तेम १०० घर असतील. कॉलेज मध्ये असताना आमची चौकात कायम वस्तीला असल्या सारखे असायचो. कोण आले, कोण गेले, हा कोण, तो कोण, हा कोणाचा कोण आणि व कधी कुठं असणार, ह्याची सगळी माहिती चौकात असायची. येणार जाणारा प्रत्येक व्यक्ती ओळखीचा.

कॉलेज संपले आणि आमचा चौक हरवला. आमचा चौक मी दुसऱ्या गावोगावी शोधत फिरू लागलो, पण जी मजा आपल्या माणसात आणि मातीत आहे, ती कुठेच नाही, 

"पण हे कळायला गाव सोडावे लागले".

बरेच वर्ष भ्रमंती करून, गड्या आपले गावचं बरे असे म्हणत मी परत आपल्या मातीत-मायदेशी आलो. आलो आणि परत त्याच जगात हरवलो देखील.

पण आता कॉलनी मध्ये वस्ती वाढली होती, घरे वाढली, माणसं वाढली, रहदारी वाढली. चौक आहे तिथेच होता, पण चौक आता पोरका झालेला, गर्दी फक्त सणासुदीला नाहीतर वाढदिवसाला गाडीवर केक कापताना, इतकेच त्याचे म्हणत्व राहिलेलं.

कधी कधी असं होत ना, कि कुणाला पहिले कि कुणाची तर आठवण येते किंवा तसा भास होतो, हा चेहरा कुणासारखा तरी दिसतो पण एकदम आठवत नाही. मला तर अशे बरेच अनुभव येतात.

एकदा मला आमचा कॉलनी मधील एक मित्र गावात भेटला "लखन कुंभार". मला एकदम "Deja Vu" झाले, मी लखन ला कॉलनी च्या बाहेर कधीच भेटलो नाही. मी शक्यतो कॉलनी मध्ये रात्री जेवूनच फिरताना, जी कोण भेटतात तेवढ्या काय त्या गाठी भेटी. 

लखन ला बाहेर फॉर्मल कपड्यात भेटल्यावर , तो मला ओळखलाच नाही. मी त्याला २ मिंट भेटलो आणि तो निघून गेला. मला आठवेना हा अजून कुणा सारखा दिसतो. 

आमचे दृढ वाक्य, "कामात वस्त -एकदम मस्त", काम चालू झाले कि बाकी काही आठवत नाही. मी विसरलो आणि कामात गुंग झालो.

संध्याकाळी फोन आला, "निलेशराव काय काय...!!"

"एक लाकडी पॅटर्न आहे, उद्या पर्वा घेऊन जायचे आहे, बघायला यायला जमेल काय"

हे होते आपले राजू दादा.

मी म्हणालो, "साहेब कामं भरपूर आहेत, जमलं तर उद्या येतो, तोपर्यंत जॉब चे फोटो पाठवा"

राजू दा  नी लगेच फोटो पाठवले.

आपला कॉम्पुटर वर व्हाट्सअँप वेब वर फोटो लगेच धडाधड हजर.

जॉब चे फोटो बघता राजू दादांच्या DP वर लक्ष गेले, फोटो बघतो तर लखन दिसला मला.

सकाळी जे आठवत न्हवते ते एकदम आता आठवले, लखन सारखा दिसणारा म्हणजे राजू दादा आणि राजुदा सारखा दिसणारा म्हणजे आमचा लखन. मी राजूदा आणि लखन दोघांनाही ला फोन केला आणि सांगितले, "तुमचा जुळा भाऊ भेटला आज, कधी तर भेट घालून देतो".

परत आम्ही कामात व्यस्त-एकदम मस्त.

भाग तीन:

वेळ कधी कुणाला साठी थांबत नाही, वेळ चक्र चालूच होतं. आमच्या घरी एक मोठा कार्यक्रम होता. मित्र परिवार , व्यवसाहिक मित्र परिवार , शेजारी आणि पाहुणे मंडळी सगळाच गोतावळा असणार होता. नेहमी ठरल्या प्रमाणे मी आणि नीलम पाहुणे आणि जेवण तयारी च्या मागे होतो. येतील तशी एक एक पंगत बसत होती, गर्दी हळू हळू चालूच होती. आम्ही स्टेज , पंगत आणि फोन या वरच होतो. पहिल्या २-३ पंगती झाल्या. कुठे काय कमी काय जास्त आम्ही जातीने बघत होतो. कुठल्या पंगतीला कोण कोण आहे या कडे लक्ष होतेच.

मित्र एक मेक भेटतील तशे बसत होते. कोल्हापुरात कार्यक्रमात शक्यतो जेवायला एकटे कोण बसत नाही, कोण ना कोण तर ओळखीचे असतेच. मग सगळे एकत्र बसतात.

मी एक एक पंगत बघत बघत आणि थोडे फार वाढत पण होतो. बसलेल्या ताटावर गाठी भेटी होत होत्या आणि इतक्यात मला, राजू दा दिसले. राजू द भेटल्या भेटल्या," निलेश राव काय काय".

"अहो नमस्कार, तुमचा जुळा भाऊ येईल आज, इथं थांबा थोडा वेळ"

"निलेश दा , काय काय आणि..!" शेजारून आवाज आला.

विश्वास बसेना तो "लखन" होता आणि तो हि राजू दा शेजारी बसला होता.

"तुम्हाला भेट करून देणार, ती माणसं शेजारी शेजारी बसलेत आज"

"राजू दा हा लखन, लखन हा राजुदा", "तुमचा सेम टू सेम जुळा भाऊ", मी म्हणालो.

कार्यक्रम संपे पर्यंत रात्रीचे १२ वाजले. सगळे मंडळी गेले होते. फक्त ठरल्या प्रमाणे फक्त कामाची निवडक ५-६ मंडळी होती. वाढप्यांचे आवरले, भांडी मोजून देऊन आम्ही हॉल मध्ये येऊन बसलो. शांत बसल्या बसल्या मला एकदम राजुदा आणि लखन आठवले. 

कसला हा योगा-योग म्हणावा लागेल.

एकाच गावात असणारी आणि कधी हि न भेटणारी दोन माणसं,

एकाच ठिकाणी,

एकाच वेळी,

एकाच कार्यक्रमात येतात, 

आणि एकाच पंगतीत ला असतात,

एकाच टेबल वर बसतात आणि ते ही शेजरी शेजारी येतील....हे शक्य आहे....???

लाखात एक विलक्षण योगा योग म्हणावा लागेल.होय ना..!!

त्या रात्री माझी झोप, फक्त ह्या योगा योगा चा विचारातच लागली.

एक असाच विचार आला, आपल्याला एखादी गोष्ट पाहिजे असेल किंवा फार इच्छा असेल, ती मिळेल-नाही मिळेल, घडेल-नाही घडेल, पण जर मिळणारच आणि घडणारच असेल, तर सगळ्या गोष्टी कुणीतरी सांगितल्या प्रमाणे आणि ठरल्या प्रमाणे घडतात.

माझं वयक्तिक मत आहे,

आता जे आपल्याला पाहिजे आहे,

ते

ठरलेल्या  वेळेला,

ठरलेल्या प्रमाणात,

ठरलेल्या ठिकाणी,

तुमच्या समोर येणार आणि तुम्हाला मिळणार....!!!!

फक्त विश्वास ठेवा.

Have Faith & Believe the process.

पुढचा योगा योग तुमच्या बरोबर असू शकतो...!!!

LAST WORKING DAY

 Last working day:

Last Working Day

रोटी, कपडा और मकान- ३ बेसिक गरजा, मग ह्यात पैश्या प्रमाणे bifurcation आहे.

मोठ्या हॉटेल मध्ये जेवण, ब्रँडेड कपडे आणि टुमदार घरं.

पृथ्वीतलावर तुम्ही कसे ,कुठं ,कधी ,केव्हा आणि काय पण करा, Bottomline "पैसा".

पैसा आला तेव्हा पासूनच कलयुग चालू झाला म्हणतात, ते काय खोटं नाही.

"Everthing is possbile if you have the right amount in your bank account" - पैसे फेक तमाशा देख.

Ugly to Beautiful,

Bad to good,

It can even make society forget your past - पैसा हे तो मुमकिन हे.

पैसे कमवायचे बरेच प्रकार, कमी शिकला असला तर पर्याय भरपूर, Direct काही पण चालू करता येतं.

पण चुकून शिकला असाल आणि त्यातल्या त्यात इंजिनिर असाल तर पर्याय एकच "नोकरी".

हुशार पोरं सरकारी नोकरी माग लागतात, काटावर पास झालेली घरचा व्ययसाय पुढं चालवतात, बाकी राहिला आमच्या सारख पब्लिक,

Above average below Distinction ह्यांची वाईट गोची होते.

ना घरका ना घाट का. चांगल्या नोकऱ्या हुशार पोरं घेतात आणि व्यायसाय करू म्हंटलं तर तिथं पैसेवाले Lobbing करात.

पण after graduation आयुष्यात एकमेव ध्येय असतं, "नौकरी और छोकरी" and these 2 go hand in hand.

Its very rare to get a girl without proper job , however money adds a lot of glory.

नोकरी फार महत्वाची ,त्यामुळं पैसा तर  मिळतोच पण additional perks म्हणजे "मान-सम्मान" inshort -Status.

माझी सुरवात पण अश्याच एका छोट्याश्या नोकरी पासून झाली. १ वर्ष मग "Switch" मग आणि १-२ वर्ष परत "Switch".

असं करता करता एका corporate कंपनी मध्ये विसावलो.

कुठं तर वाचलं होतं, "Do the things your like or you have to like the things you do"

Thanks to my parents I had the liberty to do, what I want to do.

नोकरी जेव्हा तुम्ही गरज म्हणून करता, डोक्यावर नेहमी मानसिक ताण असतो, you dont enjoy, you only work.

गोष्टीत एक गोष्टसांगतो: Recruitment:

एक माणूस मरण पावतो.यम त्याला घेऊन वर स्वर्ग लोकात जातो.तिथं चित्र गुप्त त्याचा हिशोब सांगतो आणि २ पर्याय देतो.

बाळ तू बरी-वाईट दोन्ही गोष्टी केल्या आहेस, म्हणून तुला २ पर्याय आहेत, स्वर किंवा नर्क, तू ठरव.

तो माणूस म्हणतो, मला एकदा स्वर्ग आणि नर्क बघुद्या मग मी ठरवतो.

चित्रगुप्त त्याला घेऊन मार्गी लागतो, समोर दोन दरवाजे असतात, "आपण पहिला स्वर पाहू".

स्वर्ग म्हणजे सुख ,स्वर्ग म्हणजे आनंद स्वर्ग म्हणजे मुक्ती असा आपला समज असतो पण

तो दरवाजा उघडतो आणि आत एकदम शांतता. प्रत्येत जण निवांत असतो, कोण पुस्तक वाचत असतो, तर कोणी लिखाण करत असतो ,सगळे कामात मग्न.

"अहो हा कसला स्वर्ग ,काय हे कंटाळ वाणे राहणे, अस तर काहीच मजा नाही".

"ठीक आहे मग आपण नर्क पण बघून घेऊ".

दुसरा दरवाजा उघडला,

अपेक्षा होती नर्क म्हणजे "यमदूत लोकांना मारत असणार, तेलात बुडवून बुडवून हाल करत असणार and so on...!!

पण असं काहीच न्हवते,

पब्लिक फुल enjoy करत होते. मस्त गाणी चालू होती, छान बुफे लावला होता, व्हेज-नॉन-व्हेज सगळं होतं.

गप्पा गोष्टी, खाणे पिणे एकंदरीत vacation मोड होता.

"साहेब नर्क म्हणजे एक वेगळेच चित्र आहे पृथ्वीतलावर, पण हे काय वेगळेच आहे".

इथे क्रूरकर्मा केले तर नर्कात जाल अशी भीती असते सगळ्यांना, पण हे अनपेक्षित आहे.

चित्रगुप्त म्हणतात,"काय निर्णय आहे तुमचा..... दरवाजा एक कि दरवाजा दोन..??'

"शंबर टक्के दुसरा दरवाजा, इथे आयुष्य आहे, मौज मजा आहे. स्वर्ग एकदम शांत आहे, तिथे मला करमनार नाही"

"विचार करून सांगा, एकदा घेतलेला निर्णय बदलता येणार नाही"

"अहो नर्क माझा साठी उत्तम आहे, मी स्वर्गा पेक्षा नरकातच जाईन".

"ठीक आहे, आज रात्री इथे थांबा उद्या तुम्हाला नर्कात प्रवेश दिला जाईल."

दुसऱ्या दिवशी तो माणूस तयार होऊन येतो.

पहिल्या दारा समोर येतो तर त्याला धक्काच बसतो,

हिरवी गार झाडी असते, छानस गाणं चालू असतं, काही लोक झाडा खाली गप्पा मारत असतात.

दुसरी कडे डोळे चमकतील अशी रोषणाई असते,

जेवणाची मेजवानीच असते. गाणं-मस्ती चालू असते.

तो विचारात पडतो, काळ सगळे शांत आणि आज वातावरण एकदमचं वेगळे.

तो विचार करत पुढे सरकतो, त्याच्या साठी दुसरा दरवाजा उघडला जातो.

जसं तो आत जातो त्याला चाबकाचे फटके पडतात.

एक भाला मोठा राक्षस सगळ्यांना मारत असतो.

तो त्याला माणसाला पकडतो आणि दुसऱ्या माणसां बरोबर बांधून घालतो आणि चाबूक चालू करतो.

त्याला काहीच सुचत नाही.

हा प्रकार बराच वेळ चालतो. थोड्या वेळाने तो राक्षस निघून जातो.

त्या सर्वाना कैद्यां प्रमाणे वागणूक मिळत असते.

थोयाच वेळात दुसरा राक्षस येतो, तो एक एक करून त्यांना एका मोठ्या तव्यात गरम तेलात टाकायला चालू करतो.

तोपर्यंत तिथे चित्रगुप्त येतो,

"अहो काळ काय चित्र होतं, आज काय चालू आहे"

"कुठं गेलं ऐश अराम, खाणे पिणे... ??"

चित्रगुप्त शांत पाने म्हणतो, "काल आमची भरती चालू होती.... !!!"

 आत आपल्या गोष्टीवर येऊया.

थोडक्यात अशी असते Recruitment. दिखता कुछ हे और होता कुछ हे, मृगजळ सारखे.

काम चले हम

चांगली कंपनी भेटणे म्हणजे फार नशीब लागते आणि ती भेटते ही, पण त्याहून अधिक, कंपनी मध्ये चांगली लोकं भेटणे ते फार क्वचितच.

ह्या बाबतीत माझं नशीब फार चांगले, जितक्या चांगली कंपनी तितकीच चांगली लोकं देखील मला भेटली.

कंपनी मध्ये आपल्या Wavelength ची माणसं भेटली कि काम पद्धतशीर होते आणि दिवस मस्त जातो.

एक एक दिवस सरल तशी ओळख वाढत जाते.

डिपार्टमेंट मेंबर्स ची ओळख,

मग,

टीम मेंबर ची ओळख,

मग,

प्रोजेक्ट मेंबर ची ओळख,

मग,

मग फ्लोअर मेंबर्स ची ओळख,

मग,

मॅनॅजमेन्ट मेंबर्स ची ओळख,

मग,

क्लायंट मेंबर्स ची ओळख,

आणि अशे बरेच मेंबर्स.

ह्या गर्दीतून, चुकून आपल्या गावाकडचा कोण मेंबर भेटला, तर विषय गोलच एकदम...!!!

"Job will either make or break your personality".

कम्फर्ट झोन च्या बाहेर असतो आपण, so इथे बोलणे-चालणे थोडे वेगळे ठेवावे आणि जपावे लागते.

Company:

It's a home away from home.

Company:

Where u spend the most dedicated time of the day.

Company:

Family away from family.

Company:

Where u mature professionally and personal.

Company:

Not only provides financial stability but also personal stability as well.

Company:

Can bring the best or worst out of you.

People from different backgrounds, opinions & with diverse angle are together for a common goal.

Management मध्ये एक "टर्म" आहे, "Team formation stages"

"Storming, Forming and Norming"

(मी शिकवत नाही पण थोड्यकाय सांगतो.)

Storming:

शब्दशः अर्थ वादळ, वेग वेगळे लोक आले कि दंगा तर होणारच. पहिल्या भेटीतील थोडाफार वादविवाद.

Forming:

फॉर्म म्हणजे तयार होणे. एकच ध्येय असले कि सगळी हळू हळू जुवळुन घेतात.

Norming:

दगड कसा घासून गुळगुळीत होतो तसं, पहिला घर्षण होऊन मग विचार जुळायला लागतात.

एकंदरीत अशी "Team" तयार होते.

Friday Casuals

ऑफिस मधलं जेवण: जिव्हाळ्याचा विषय.

घरचं जेवण काय असत, आपलं गाव सोडून बाहेर राहणाऱ्याला माहित असते.

ऑफिस मधली सगळ्यात खास माणसं, आपली माणसं, म्हणजे ज्यांच्या बरोबर आपण जेवतो.

हि ओळख होणे फार गरजेचे असते, नितांत गरजेचे.

"U eat a lot, when you eat with the right people". -Neil-The-Story-Teller

प्रोजेक्ट्स चालू बंद होत राहतात, काम कमी-जास्त होत राहतं, पण डब्बा गॅंग तीच राहते. 

आपलं गाव जसं मी सोडलं, तसं मी जेवणात चव सोडून दिली. फक्त शारीरिक गरज म्हणून जेवण, बाकी चव वगैरे आपल्या घरी आल्यावर.

मेस चे जेवण खाऊन Acidity सारखं होऊन विष बाधा झाली मला एकदा, तेव्हा पासून आमचा डब्बा ग्रुप ने माझावर कृपा दृष्टी दाखवली.

रोज माझा साठी, त्या सर्वांच्या डब्यात जास्तची  (एक्सट्रा) चपाती, भाजी , भात असं सगळं असायचे. ते अशे उपकार ऋण आहे मी फेडू शकत नाही.

ऑफिस मधला अजून एक महत्वाचा घटक- शेजारी- सहकारी-Colleague.

Management principle: "You are the average of the five people you spend the most time with,"

(मानजमेंट नियम: तुमची तुमच्या आस पास च्या पांच माणसांची सरासरी असता.)

म्हणून ऑफिस मधले आस-पास चे शेजारी- सहकारी-Colleague फार महत्वाचे.

आमचे भाग्य आमचे आस-पास चे पाच-दहा-पंधरा सगळेच भारी भेटले.

Negativity attracts Negativity & Positivity attracts Positivity.

घरातून जेव्हा तुम्ही ऑफिस ला जाल, तेव्हा ऑफिस चे वातावरण उत्साही असले तर दिवस बरा जाणतो आणि ऑफिस मधून घरी जाताना पण जर ऑफिस चे वातावरण हशी खुशाली चे असले तर घरात पण बाकीचा दिवस बरा जातो.

घर आणि ऑफिस ह्या दोन वेग-वेगळ्या गोष्टी आहेत, बरेच जण हे मिसळतात.

घर -घरच्या ठिकाणी ऑफिस-ऑफिस च्या ठिकाणी- काहींना घर ऑफिस मध्ये आणि ऑफिस घरात न्ह्यायची सवय असते.

मग घराचे ऑफिस होते आणि ऑफिस चे घर, इथेच खरी गडबड चालू होते, जाऊदे तो आपला विषय नाही.

कॉर्पोरेट नोकरी म्हंटलं की, सगळ्यांना दिसतो, तो पगार आणि दिसत नाही म्हणजे ताण.

मग इथे पगार कमी आहे असं वाटलं कि Switch/ नोकरी बदला किंवा

इथे ताण जास्त आहे असं वाटलं कि Switch/ नोकरी बदला.

(परत वाचा अर्थ लपला आहे ह्या वरच्या वाक्यात.)

50 SHADES OF CORPORATE DRESSING

प्रत्येत नोकरी चा क्रम ठरलेला असतो:

१. मुलखात (Interview)

२. नियुक्ती (Appointment)

३. कामावर राजू (Joining)

४. परिचय (Introduction)

५. Project work

६. Client visit

७. Site Visit

८. Paper work

९. Project work

१०. Project work

११. Project work, Project work, Project work, Project work, Project work

हे संपत नाही.

मग पैसे किंवा ताण जास्त झाला कि राम-राम.

इथे आपली मनोरंजक गोष्ट आहे, जेव्हा एखादा व्यक्ती त्याची नोकरी सोडतो, तसं HR डिपार्टमेंट सहजासहजी सोडू देत नाही, पण तरीही तो सोडतो,

तेव्हा एक छान सा कार्यक्रम असतो, त्याला म्हणतात "Send-Off" थोडक्यात "निरोप" अथवा 'जय-महाराष्ट्र".

मेनू फिक्स असतो,

जुनिअर मेंबर असला तर सामोसा-वडापाव झालस तर जोडीला वेफर्स.

जरासा सिनियर असला तर बर्गर आणि वेफर्स.

अजून जरासा सिनियर असला तर बर्गर ,वेफर्स आणि जोडीला कोल्डड्रींक्स (२.५ लिटर च्या १-२ बाटल्या)

आणि एकदमच सिनियर असला तर हॉटेल ला जेवण (Offcourse TTMM असते इथे पण, नसलातर हॉटेल चे बिल होईल त्या लेवल चे गिफ्ट, एखादा Louis Phillipe शर्ट नाहीतर ब्रँडेड Perfume etc)

 Public Speech म्हणजेच सार्वजनिक भाषण फार महत्वाचे असते.

कधी प्रयत्न करून बघा, गोंधळ होतो समोरगर्दी बघून.

(लै नाही गणपती मांडवात आरती म्हणा, आपली पायरी कळते लगेच.)

Sendoff ला, कंपनी सोडून जाणाऱ्या व्यक्ती विषयी ठराविक मंडळी १-२ मिनटात चांगले बोलतात.

कामावर असताना कोण बोलणार नाही इथे सगळीच बढाया मारणार.

(माणूस मेल्यावर घाटावर एकदम तंतोतंत परिस्थिती असते.)

एकदा माझा सिनियर चा send off होता, आम्ही एकाच केबिन मध्य बसत होतो जवळ पास ४-५ वर्ष.

एक सवय झालेली असते दररोज समोरच्या व्यक्ती ची.

I personally never kept grudge on anybody, as I had to see them every day, even if I don’t want to.

तसं मी लाई बोलतो,पण शक्यतो Sendoff ला कधी जास्त बोलत नाही,

May be “I hate saying good byes”.

पण त्या दिवशी मी बोललो,

सर मी कंपनी join केली तेव्हा माझे लग्न झाले न्हवते, काम चालू असताना मध्ये मध्ये येणारे फोन तुम्ही समजून घेतले,

माझा लग्न झालं, तुम्ही सहपरिवार माझा लग्नात जमील झालात,

माझा मुलाच्या बारशाला पण तुम्ही आला होता,

तुमच्या मुलीच्या वाढदिवसाला तुम्ही मला सहपरिवार आमंत्रित केल,

कामाचा ताण तुम्ही वाटून घेतलात,

मी मिश्किलीने म्हणालो "सर तुमची कमी जाणवणार, माझा बायको पेक्षा जास्त वेळ मी तुमच्या बरोबर घालवला आहे" 

बायको कोल्हापूर मध्ये मी पुण्यात एकटा, जास्त सहवास तुमचाच भेटला मला हाहाहा.

"सकाळ-दुपार-संध्याकाळ- कधी कधी मिटींग्स रात्र ही असायच्या"

माझे बोलणे तुम्ही आज पर्यंत ऐकून घेतले आणि तुमचा अबोला मी समजून घेतला,

असं bonding परत कुणाशी होईल माहित नाही,

"Work doesn't look like work when you have good company" -Neil-The-Story-Teller

टाळ्या दंगा आणि सर एकदम भावुक.

हसत खेळत आम्ही त्यांना निरोप दिला.

Circle of Life-कोर्पोरेट आयुष्यात हि वेळ सर्वांवर कधी ना कधी तर येतंच असते, मी हि अपवाद नाही.

Social life is normal, if you job life is normal & vice versa.

Classic Quote by the Classic Personality...APJ

LAST WORKING DAY:

सगळ्यांचा होतो तसा माझा हि निरपो समारंभ झाला.

त्या दिवशी,

HR नी कंपनी ID कार्ड जमा करून घेतले,

IT वाल्याने कॉम्पुटर जमा करून घेतला,

Admin नी Stationary जमा करून घेतली...!!!

सकाळी सकाळी ऑफिस मध्ये एन्ट्री,

एन्ट्री ला सेक्युरिटी ची विचारपूस,

भेटेल त्याला good morning,

सकाळ चा चहा आणि चहा बरोबर चुकून राहिले असले तर बिस्कीट,

स्टँडिंग मिटींग्स,

कॉन्फरन्स हॉल आणि तिथे वाजणारी थंडी,

कॉन-कॉल्स,

प्रेसेंटेशन्स,

MOMS,

इमेल्स,

रिपोर्ट्स आणि बरेच काही.

जेऊन झाल्यावर खाली पार्किंग मध्ये एक चक्कर,

एक ग्लास ताक,

चार वाजता चा कंपनी चा मशीन वॉल चहा,

Monday to Thursday Formals आणि Friday ला Casualwear.

दिवसात सरत होता,

शेवटच्या दिवशी काही काम नसते, handover already झाला होता माझा.

त्या दिवशी मी जास्त जेवलो नाही, जेवण आणि शेजारी बसलेली माणसं दोघे पण आवडती होती,

पण हे त्यांच्या बरोबर चे शेवटचे जेवण होते, हे मनात कुठं तरी जाणवत होतं.

एखादी व्यक्ती अथवा वस्तू ला त्याच ठिकाणी बघायची सवय असते, त्यात फरक पडला कि गोंधळ होतो.

मग तो बिल्डिंग चा वॉचमन असो किंवा कंपनी चा मालक.

निरपो घेऊन एक एक व्यक्ती नजरे समोरून गायब होत होती.

मी शेवटचं माझा केबिन मध्ये आलो, माझा desk बघितला, माझी खुर्ची बघितली , माझी केबिन निहाळली.

नोटीस बोर्ड वर मी लावलेल्या चिट्ट्या तश्याच होत्या,

शेवटचं खुर्चीत बसलो.

दोन मिनटं डोळे बंद केले.

AC बंद होता, मला फक्त माझा हृदयाचे ठोके ऐकू येत होते,

I was breathing heavily.

तसा दाटून कंठ कधी येत नाही, but I was feeling low.

हि भावनाच काही वेगळी होती.

I knew from the day I had resigned this moment will come & I thought I was ready, but I wasn’t..!!

THIS IS HOW IT ENDS...!!!

मी दोन -तीन फोटो घेतले, मलाच पटले नाही पण मी जड मनाने केबिन ला नमस्कार केला,

I hate Good byes, पण हा माझा कंपनी ला शेवटचा सलाम.... !!!

DABBA GANG

Dabba Gang

सुप्रिया पिळगावकर: The North Star

सुप्रिया पिळगावकर: The North Star

Then & Now (Photo Credit Supriya Pilgaonkar Insta account)

तरुणपण एक उत्साह,

तरुणपण एक निरागसपणा,

तरुणपण एक नशा,

तरुणपण एक छंद,

तरुणपण एक जिद्द,

तरुणपण एक शिस्त,

तारूपं एक वेड,

तरुणपण एक आवड,

तरुणपण एक निखळ प्रेम,

तरुणपण एक चेहरा,

तरुणपण एक आठवण,

तरुणपण एक व्यक्ती......!!!

आमच्या घरी ब्लॅक अँड व्हाईट TV होता, पण केबल न्हवती.

कार्यक्रम पण तशे ठराविकच होते. 

मी शाळेत, आठवी मध्ये आमच्या घरी कलर TV आला.

अक्खी चाळ TV बघायला आली होती. २१ इंची Sony Trinitron. 

सपाट TV कसा असतो ह्याचे कौतुक. 

प्रत्येक रविवारी गाण्यांचा कार्यक्रम असायचा "चित्रहार" आणि "छायागीत". 

नव नवीन सिनेमांची गाणी त्यावर लागायची आणि कधी कधी सिनेमाही. 

त्याच TV वर तिला मी पहिल्यांदा बाहीतले.

उभा चेहरा,

कुरळे केस,

एका गालावर किंचितशी खळी,

दाट भुवया,

बोलके पाणीदार डोळे,

चटपटीत आवाज.

मिश्किल स्वभाव....!!!!

माझी आवडती नटी, "सुप्रिया". 

जसं जसं वय वाढत गेलं, बरेच नवनवीन हिरो-हेरॉईन थोडक्यात नवे चेहरे येऊ लागले,

पण आमची गाडी तिथेच होती.

म्हणतात ना "पहिला क्रश" (क्रश ला मराठी मध्ये काय म्हणतात, मला तर नाही महित) नेहमी लक्ष्यात राहतो.

तसाच तिचा चेहरा कुठे तर माझा मनावर छापला गेला होता.

Time-Lapse:२५ - ३० वर्षांनी: सध्या २०२५

सुप्रिया चा प्रवास चालूच होता आणि आमचा ही. 

बऱ्याच वर्षांनी तिचा नवीन सिनेमा आला,"नवरा माझा नवसाचा-२".

मी तिला परत पाहत होतो,

जुन्या आठवणी जागा झाल्या.

पण ती आता तरुण राहिली न्हवती.

चेहऱ्यावर सुरकुत्या आल्या होत्या,

केस आता मागे गेले होते,

डोळे अजूनही बोलकेच आहेत, पण डोळ्या खाली सुरकुत्या दिसू लागल्या होत्या,

दाट भुवया आता पातळ झाल्या होत्या,

आवाज हि थोडा, शांत शांत झाला होता.

पण अजूनपण ती मला तितकीच आवडते, ह्यात काडी मात्र हि शंका नाही.

बघण्यात आणि दिसण्यात फरक पडला असेल पण नातं आणि आपुलकी तीच आहे. 

Now that she has grown I mean aged she doesn't look the same, But I still like her.

My looks might have changed but the affection is the same.

But at the same time, I have grown has well...!!

एक गोष्ट माझा लक्षात अली, जशी सुप्रिया वयस्कर झाली आहे, मी तर कुठे लहान राहिलो आहे.

तेव्हाची सुप्रिया आणि आताची सुप्रिया ह्यात फरक आहे,

तसंच मी तेव्हाचा मी आणि आताचा मी ह्यात पण बराच फरक आहे.

पण साम्य आहे ते म्हणजे, प्रेम, आपुलकी आणि न तुटलेलं नातं.

सांगण्याचे तात्पर्य काय आहे:

वेळ हि बदलत असते, वेळा बरोबर आपल्या भवतीचे लोक देखील बदलतात,

(बदल म्हणजे दिसण्यात बदल), पण त्यांच्या बरोबर असलेली नाती, प्रेम आणि आपुलकी कधीच बदलत नाही.

इथे आपण सुप्रिया बद्दल बोलत नाही, सुप्रिया सारखेच आपल्या ओळखीच्या अश्या बऱ्याच व्यक्ती पण असतात ज्या आपल्या आयुष्याच्या अविभाज्य घटक असतात.

आपल्या बरोबर त्यांचे आयुष्य देखील तितकेच बदलले असते, पण तुम्ही एकमेकांचे "साक्षीदार" असता.

Those are the Witnessers in your journey, as in "Partners in Crime".

These are people, who we admire irrelevant of there age and those are constant. 

Who change with time physically, but the attachment is the same.

Coz they have been there ever since.

I fondly address them as "NORTH STAR", they are the symbol of guidance and direction.

Have such people in your BUSY LIFE & dont let them go at ANY COST,

Coz they have been there ever since.

We might not see them everyday, but we know that they, WERE there , they ARE there & they will ALWAYS be there, to guide you through the dark i.e. the toughest times or situations or even People.

Me then who Liked Supriya,  Me Now who Still Likes Supriya...!!!

Few Quotes on North Star: