गुलमोहर_भाग- ५: One-Way-Ticket

Sometimes all it takes is a Promise - Neil-The-Story-Teller

प्रेम कथा पुढे चालू राहिली.

मोबाईल चा खाजगी आयुष्यात नुकताच प्रवेश झाला होता.

Calling महाग असलं तरी संपर्क त्वरित होत होता.

तेजू ला घरातनं मोबाईल फोन मिळाला, पण RD अजुनपण Landline जिंदाबाद.

त्याला घरचे पण म्हंटले मोबाईल घे पण RD चं "नाही म्हणजे नाही".

हॉस्टेल च्या लँडलाइन वर बोलण्यात त्याला जास्त आनंद होता.

पण हा , त्याच्या Room-mate कड फोन होता, तो Emergency ला लागला तर Back-up म्हणून होता.

दोघे नेहमी एकत्र असायचे, वेळ कळत न कळत सरत होता. 

त्यांनी भविष्याबद्दल कधीही चर्चा केली नाही, त्यांना माहित होतं कि ते अनिश्चित आहे, ते फक्त आज चा आनंद घेत होते.

RD चा पुढे शिकण्याचा प्लॅन होता, पण तो घरच्यांच्या निर्णयावर अवलंबून होता.

तेजू ने आधीच GRE चे Classes चालू केले होते, तिचं US ला MS ठरलं होतं.

त्यांच हे कॉलेज चं शेवटचं वर्ष होतं. RD ला चिंता परीक्षेची न्हवती, परीक्षे नंतर ची होती. 

त्या दोघांना हि पुढं काय वाढून ठेवलंय हे माहित नव्हतं.

Engineering संपलं कि depressing दिवस असतात.

आयुष्यातला ४ वर्षांचा सुवर्ण काळ संपलेला असतो पुढे असते "वास्तव".

Engineering lasts only for 4 years, but the memories last forever.

RD आणि तेजू कड अश्या बऱ्याच आठवणी होत्या.

परीक्षेनंतर सर्व विद्यार्थी त्यांच्या गावी गेले, तसा RD पण गेला. 

RD जेव्हा त्याच्या गावी असायचा, तो एकदम अलिप्त असायचा, जगाशी काही देणं-घेणं नाही, फक्त मी आणि माझे आई-वडील, शेती आणि जनावरं.

तो शेतीला थोडा हात-भार लावत असे.

ह्या वेळी मात्र, तो गावी असून पण त्याला तेजू ची आठवत येत होती . तो तिला आठवड्यातून एकदोन वेळा फोन करायचा.

एकदा तेजू म्हंटली, "परत कधी येणार आहेस इकडे..??"

"Result आहे १-२ आठवड्या , तेव्हा येईन".

"उद्या येशील please, मला तुझी फार आठवण येत आहे रे..!!"

RD ला तिच्या आवाजात काहीतरी जाणवलं.

"काय झालं, घरी काही अडचण..??"

"नाही रे, सगळं ठीक आहे, फक्त तू भेट ना, तुला बघून फार दिवस झाले".

"तुझ्या मिठीत मला हरवायचं आहे, फार आठवण  येत आहे..!!"

"काय झालं बाळ, एकदम असं का मधनंच..??"

"तू ये मग सांगते, येणार ना..?".

"तुमने बुलाया और हम चले आये,,, आलोच,,!!"

"बर मला फक्त याच्या आधी सांग, मी भेटायचं प्लॅन करते, OK".

"चालतंय कि, तु म्हणशील तसं".

४-५ दिवसांनी RD, शहरात पोचला, त्याने तेजू ला एक दिवस आधी फोन केला होताच.

ठरल्या प्रमाणे, दोघे एका बागेत भेटले. एकमेकाला बघून फार दिवस झालेले.

प्रियकराला भेटायचा आनंद काय वेगळाच असतो, हे दोघां कड बघून जाणवत होतं.

"बाकी, घरी कशे आहेत सगळे, आपलं शेत कसं आहे..??"

"एकदम निवांत, सगळं ठीक-ठाक. तू सांग, तू कशी आहेस..?"

"मी ठीक आहे रे, घरचे पण निवांत एकदम".

RD ने तेजू चे हात आपल्या हातात घेतले, "काय झाला तेजू..??"

त्याला तिच्या डोळ्यात, काहीतरी जाणवत होतं.

तुम्ही सगळं लपवू शकता, डोळ्यात ले भाव लपवणे एकदम अवघड आणि RD ने ते ओळखले होते.

तेजू ने RD ला घट्ट मिठी मारली, RD ला हे अपेक्षित नव्हते.

त्याने तेजू च्या पाठी वरण हळुवार हात फिरवला. तेजू मिठी सोडायला तयार नव्हती.

RD ला एकदम तिचा रडतेला आवाज ऐकू आला, RD गोंधळाला.

त्याला चिंता वाटू लागली, "अग रडूबाई, काय झाला सांग तर मला,,??"

"काही नाही रे"

"तू नाही सांगितलं तरी कळते ग मला, तुझे डोळे ओरडून ओरडून सगळ सांगत आहेत".

तेजू ला रडणे अनावर झाले, ते अजून जोरात रडू लागली.

RD ने परत तिला मिठीत घेतले आणि सांत्वन करू लागला.

"बास रे बाळ बास, शांत हो जरा, मला सांगशील का झालाय तरी काय?".

तेजू स्वतः ला सावरत डोळे पुसू लागली.

"GRE चा result लागला माझा"

"चांगलंच आहे कि मग, काय काय झालं?".

"चांगले grades मिळाले मला आणि मुख्य म्हणजे मला पाहिजे असलेल्या US मधल्या University मध्ये admission पण मिळालं".

"अग वेडाबाई, रडतेस कशाला मग, चांगली बातमी आहे कि हि. हेच तर तुझं स्वप्न होतं ना". 

"तुला काळत कसं नाही रे"

"काय झालं?"

"अरे माझा स्वप्न होतं माहित आहे मला, पण तुला कळत कसं नाही, या सगळ्याचा अर्थ कळला काय..??"

"मी तुझ्यापासून दूर एकदम दूर जाणार आणि ते पण किती दिवस माहित नाही".

तेजू ने परत हुंदका फोडला.

RD च्या चेहऱ्या वरचा हर्ष गायब झाला होता, त्याला तेजू काय म्हणत होती ते कळून चुकलं.

तो RD साठी पण एक धक्का होता, त्याचे डोळे आणि मन भरून आलं.

त्याला तेजू ची व्याकुळता आणि परिस्थिती समजली. हे सगळं ऐकून त्याची पण स्थिती काही वेगळी नव्हती.

RD चे डोळे देखील पाणवले होते.

That moment had freezed their hearts & both dint knew how to express the feelings.

मन सर्वात स्वार्थी असतं ,त्याच्या मर्जी प्रमाणे काही नाही झालं, कि ते सगळ्यात पहिला डोळ्यांना त्रास देतं.

डोळे: अश्रूंचा बांध फोडतं,

शरीर: शरीरा वरचा ताबा घेतं,

वाचा: तोंडातले शब्द काडून घेतं.

त्या वेळी दोघांच्या मनात विचारांच वादळ उठलं होतं.

भरल्या डोळ्यांनी दोघांनी निरपो घेतला. RD स्तब्द होता.

घरी परतून तो रात्र भर विचार करत बसला.

निद्रादेवी त्या रात्री गायब होती. दोन जीव होणाऱ्या ताटा-तुटी मूळ व्याकुळ झाले होते.

रात्र सरता सरत नव्हती.

Deep Message

कधी विचार केलाय "आपली आवडती व्यक्ती आपल्या पासून दूर जाण्याचा..??"

त्रास ती व्यक्ती जाताना नाही होत, त्रास होतो एकांतात त्या व्यक्ती चा सहवास नसण्याचा.

RD त्या विचाराने खचत होता.

तेजू ची Admission process जवळ पास पूर्ण झाली होती आणि अमेरिकेला निघण्या साठी आता फक्त एक महिना राहिला होता.

एक एक दिवस संपत होता आणि RD चा संयम पण.

त्यांची परत भेट नव्हती झाली, शक्यतो फोन वर बोलणं होत होतं.

RD स्वतः जरी खचला असला तरी तो तेजू ला धीर देत होता.

बघता बघता शेवटचा दिवस जवळ आला. तेजू चा सगळं मित्र परिवार तिला भेटायला घरी गेला , RD पण त्यात होता.

त्यांनी Dinner ची योजना केली. RD त्याचीच उत्सुकतेने वाट पाहत होता.

ठरल्या प्रमाणे सगळे हॉटेल मध्ये आले.

प्रत्येकजण अमेरिकेतलं life कसं असेल याबद्दल बोलत होतं.

RD एका कोपऱ्यात तेजू वर डोळे रोखून बसला होता. तिच्या ते लक्ष्यात आलं होतं, पण सगळी होती म्हणून तू शांत बसली होती.

जेवण झाल्यावर शेवटचा किरकोळ निरोप समारंभ झाला, तिला पुष्पगुच्छ, चॉकलेट चा डब्बा आणि सगळ्यांच्या शुभेच्छा असलेला greeting कार्ड दिलं.

RD म्हंटला तो तेजू ला घरी सोडेल. एक एक करून सगळा मित्र परिवार भेट घेऊन निघाला.

शेवटी RD आणि तेजू राहिले. दोघं टेबल वर सामोरा समोर बसले होते.

RD आणि तेजू चे डोळे एकमेकात खिळून होते. पापणी पण बंद होत नव्हती.

थोड्या वेळात अश्रूंचा एक थेंब हळूच डोकाउ लागला आणि बघता बघता डोळ्यातून वाहू लागला.

तो थेंब होता RD चा, फक्त तो एक थेंब पाहून तेजू चा बांध फुटला, पाणावलेल्या डोळ्यातून प्रवाह चालू झाला.

RD ने तेजू चा हात त्याच्या हातात घट्ट पकडला. तो तिला काही न बोलता, डोळ्यांनी समजावत होता.

ती थोडीशी शांत झाल्यावर दोघे तिथून निघाले.

तेजू RD ला घट्ट धरून बसली होती.

"त्या गडावरच्या पहिल्या पावसा" नंतर ची हि तशीच वेळ होती कि, त्यांना वाटत होतं वाटत होतं , वेळेनं असंच थांबावं.

पण म्हणतात ना, "वेळ चांगला असो किंवा वाईट, ती निघून जाते".

तेजू RD ला घट्ट धरून,  घरच्या प्रवासात ती एक शब्द पण नाही बोलली.

गाडी तेजू च्या घर जवळ आली, घरी थोडेफार पाहुणे आले होते.

RD ने तेजूचा हात हातात घेतला आणि एक दीर्घ श्वास घेऊन तो म्हणाला,

"काही काळजी करू नको, मी ठीक आहे , I am just Fine. तू फक्त तुझी काळजी घे बाळा. हे तर तुझं स्वप्न आहे, ह्यासाठीच तर इतकी मेहनत घेतलीस तू. होय ना..?"

तेजू समोर उभी होती, पण त्याच्या डोळ्यात बघायला टाळत होती.

"हे तुझा स्वप्न आहे, हे तुझा बाबांचा स्वप्न आहे, हे विसरू नको. मी ठीक आहे आणि हि फक्त काही महिन्यांची बाब आहे.

वेळ असाच निघून जाईल आणि तू परत येशील and  you know what I will be waiting for you. Just dont worry, I will be fine".

तेजूच्या डोळ्यात आता अश्रू संपले होते, she was just numb. तिला माहित होतं, प्रत्येक वेळी RD म्हणत होता ,तो ठीक आहे", ते खोटं होतं.

She was worried, but the words made her feel better.

तिने RD चे हात हातात घेतले आणि gently Kiss केलं.

"RD, you know, you are an important part of my Heart, not my life, my heart doesn't beat without you. 

Just take care of yourself & be in touch".

ती घरात आत गेली.

आत गेल्या गेल्या ती आई ला बिलगून रडू लागली.

ती रात्र कोणीच झोपलं नाही. ना तेजू, ना RD आणि ना तेजूचे आई-वडील.

मुलीला परदेशी ते म्हणजे "साता समुद्रा पार" एका अनोळखी ठिकाणी पाठवण्याचा तो एक कठीण निर्णय तिच्या वडिलांनी घेतला होता.

त्यांना पण काळजी लागली होती.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी तेजू मुंबईला गेली. ती RD च्या फोन चा वाट बघत होती, पण त्याचा फोन आला नाही.

तिने hostel वर फोन केला, तिथं RD रात्री राहायला थांबला होता.

RD ने भरल्या मनाने तिचा निरोप घेतला.

Online आणि Emails वर भेटू असं ठरवून बोलणं संपलं.

कुणाला हि कल्पना नव्हती, हि त्यांची शेवटची भेट होती.


To be Continued.....!!!!!